ورود اعضاء ورود اعضاء نقشه سایت نقشه سایت
۱۳۹۵ يکشنبه ۳ بهمن
معاونت پژوهشی و برنامه ریزی اداره امور تربیتی معاونت پژوهش، برنامه ریزی و نیروی انسانی
صفحه اصلی
English
ميلاد امام كاظم ع

امامت موسي بن جعفر(ع……
در نزد شيعه‌ي دوازده امامي معروف و مسلّم است كه يكي از راه‌هاي تشخيص و اثبات امامت هر امامي، تصريح امام پيشين، همچنين سؤال‌ها و امتحاناتي كه انسان‌هاي عادي از عهده‌ي آن بر نمي‌آيند، است. خوشبختانه درباره‌ي امامت موسي بن جعفر(ع) روايات فراواني وجود دارد كه امامت آن حضرت را اثبات مي‌كند.
ابن صباغ مالكي مي‌گويد: عبدالأعلي از فيض بن مختار نقل مي‌كند كه خدمت امام صادق(ع) عرض كردم: دست مرا بگير و از آتش جهنم نجاتم بده و بفرما امام بعد از شما كيست؟ در اين هنگام موسي بن جعفر(ع) وارد شد در حالي‌كه هنوز نوجوان بود. امام صادق(ع) فرمود: «اين (اشاره به موسي بن جعفر) امام شماست، پس به او بگرويد
شيخ مفيد در اين‌باره مي‌گويد: موسي بن جعفر(ع) امام بعد از پدر بزرگوارش است و مقدّم بر تمام فرزندان امام صادق(ع) است؛ زيرا:
1.
تمام فضايل و خوبي‌ها در او جمع است.
2.
نصوص صحيح و معتبر با صراحت درباره‌ي او وارد شده است.
3.
پدر بزرگوارش صراحتاً فرمود: او وليعهد و امام بعد از من است.

 

قرشي، باقر شريف‏، حياة الإمام موسى بن جعفر(ع)، ج 1، ص 49

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

علم و اخلاق امام موسي بن جعفر(ع …………………………………………………………………………………(ايزدي



ابوحنيفه مي‌گويد: در زمان امام صادق(ع) به حج رفته بودم، زماني كه وارد مدينه شدم، به منزل آن حضرت رفتم. در اين هنگام پسر بچه‌اي از منزل خارج شد، از او پرسيدم نامت چيست؟ گفت: من موسي بن جعفر(ع) هستم. از او پرسيدم:! گناه و معصيت چيست؟ در پاسخ گفت: «براي گناه و معصيت سه حالت تصوّر مي‌شود:
1.
اين‌كه گناه از طرف خداوند باشد، نه از جانب بنده، در اين صورت، سزاوار نيست كه خداوند بنده را عذاب كند به چيزي كه مرتكب نشده است.
2.
اين‌كه گناه از طرف خدا و بنده مشتركاً باشد، در اين صورت، هم سزاوار نيست كه شريك قوي نسبت به شريك ضعيف ظلم كند.
3.
اين‌كه گناه از سوي بنده باشد كه درست اين است. در اين صورت، اگر خداوند بر بنده ببخشايد، نشانه‌ي جود و كرم اوست و اگر عقاب كند، به سبب گناه عبد و نافرماني بنده است».
ابو حنيفه مي‌گويد: پس گفتم: «آنها فرزندان و (دودمانى) بودند كه (از نظر پاكى و تقوا و فضيلت،) بعضى از بعض ديگر گرفته شده بودند.
علما در فنون مختلف علم و دانش از آن حضرت فراوان حديث نقل كرده‌اند كه متون ديني ما مملوّ از اين علوم است.

 

امام كاظم(ع) در انجام عبادات مستحبي و نافله‌ي شب به گونه‌اي بود كه نافله‌ي شب را به نماز صبح متصل مي‌كرد. پس از نماز صبح تعقيباتش تا طلوع صبح به درازا مي‌كشيد، در حال سجده و دعا بود تا نزديك طلوع خورشيد.
آن‌حضرت فراوان اين دعا را مي‌خواند: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسَابِ»؛بار خدايا! آسودگي و راحتي به هنگام مرگ و عفو و گذشت به هنگام حساب را از تو درخواست مي‌كنم.
يكي از دعاهايش اين بود: «عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ»؛ گناه بنده‌ات بزرگ است، پس بايد گذشت و عفو تو نيز نيكو باشد.
از ترس خداوند چنان گريه مي‌كرد كه ريش مباركش از اشك خيس مي‌شد.
امام كاظم(ع) در انجام صله‌ي رحم سرآمد بود. شب‌ها از فقراي مدينه سركشي مي‌كرد، براي آنان پول، نان و خرما مي‌برد، در حالي‌كه مردم متوجه حضرتش نمي‌شدند و نمي‌دانستند اين پول و غذا از طرف موسي بن جعفر است.
بنا بر روايتي؛ امام موسي كاظم(ع)، در چهار عمره؛ مسافت مدينه تا مكه را براي انجام مناسك پياده پيمودند:
على بن جعفر گفت: «با برادرم موسى بن جعفر(ع) در چهار عمره به مكه مشرف شديم. با خانواده‌اش يك مرتبه در بيست و شش روز راه را پيموديم، مرتبه دوم بيست و پنج روز و سومين مرتبه بيست و چهار روز و در مرتبه ديگر به بيست و يك روز راه را طى كرديم».

 

طبرسي، احمد بن علي، الإحتجاج علي أهل اللجاج، محقق و مصحح: خرسان، محمد باقر، ج 2، ص 385 395

 

 

 

خلفاي زمان امام موسي بن جعفر(ع …………………………………………………………………………………(ايزدي
شروع امامت و ولايت امام كاظم(ع) همزمان با استقرار و ثبات خلافت عباسي‌ها بود. امام(ع) در برهه‌اي به امامت رسيد كه ظالم‌ترين و جبارترين حاكمان بر مسند حكومت بودند. دولت و حكومت آنها از نظر داخلي در آرامش بود و هيچ مخالفت و درگيري داخلي وجود نداشت. اين ثبات و آرامش باعث شد تا حاكمان و زمام‌داران بتوانند به راحتي بر مخالفان خود تسلط پيدا كنند و اعمال، رفتار و حركات آنان را زير نظر داشته باشند.
تعدادي از حُكام و سلاطين ظالم و ستمگر عباسي دوره‌ي امام كاظم(ع) عبارتند از:
1.
منصور دوانيقي: وي دومين حاكم دولت عباسي بعد از برادرش ابوعباس سفاح است. وي به بُخل و حسادت معروف بود و به همين جهت لقب دوانقي به وي دادند.
2.
مهدي عباسي: تمايل بيش از حد به لهو و لعب، زن و ... از معروف‌ترين خصايص اين خليفه‌ي عباسي بود. شدت علاقه‌ي وي به اين‌گونه مسائل باعث آن شد كه پسرش ابراهيم رئيس آواز خوان‌ها و خواننده‌ها و دخترش عليّه جزو گروه خواننده‌ها، نوازنده‌ها و رقاص‌هاي بغداد شود.
3.
هادي عباسي: وي در سن 25 سالگي به حكومت رسيد، در حالي‌كه مخالف سرسخت و دشمن اهل بيت(ع) و حاكم شرور بود. چنان‌كه شرارت از سر و رويش مي‌باريد. زندگي اش سراسر غرور و تكبر و ناپختگي و بي تجربگي جواني بود. دورۀ حكومت او از دوران‌هاي سخت اهل بيت (ع) و شيعيان بود.
مسعودي مورّخ مشهور در كتاب «مروج الذهب» دربارۀ هادي عباسي مي‌گويد: «.... قسي القلب، بد اخلاق و زشت خوي بود». شروع قيام‌ها و نهضت‌ها به رهبري بني‌هاشم و علوي‌ها در زمان خلافت هادي عباسي بود. واقعه‌ي «فخ» به رهبري حسين بن علي يكي از قيام‌هاي معروف آن دوره است. اين نهضت مورد تأييد امام كاظم(ع) بود به گونه‌اي كه امام(ع) رهبري اين قيام (حسين بن علي) را به شهادت بشارت داد و او را سفارش به تقويت، مقاوت و صبر كرد. آن حضرت به وي چنين فرمود: «تو كشته مي‌شوي، خوب جنگ كن؛ زيرا قوم و لشكري كه در مقابل تو است، از فاسقانند...». و اين موضع امام(ع)، قيام فخ را در رديف سالم‏ترين قيام‌هاى علويان بر ضد عباسيان قرار مي‌دهد.
4.
هارون الرشيد: وي در ثروت اندوزي، اسراف، داشتن حرم سرا، زنان آواز خوان و رقاص معروف بود. نسبت به ائمه و سادات بني هاشم نهايت خصومت و دشمني را روا مي داشت و در از بين بردن آنها تلاش مي‌كرد. زنداني نمودن موسي بن جعفر(ع) بارها و بارها و شهادت آن حضرت در زندان به دست سندي بن شاهك نمونه‌اي از اين دشمني‌هاست.

 

ابن اثير جزرى، الكامل في التاريخ‏، ج 6، ص 90

 

 

 

تاریخ به روز رسانی: 1394/08/26
تعداد بازدید: 275
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
تمامی حقوق این پایگاه متعلق به اداره کل آموزش و پرورش خراسان رضوی می باشد.
ورود اعضاء
بستن
Powered by DorsaPortal